Positief kritisch over ambtenaren

Gastblog Rene Scheffer (2)

februari 7th, 2009 Posted in Gastblog

Rene SchefferVandaag een tweede gastblog van Rene Scheffer, VK-blogger en mede I ambtenaar.

Ambtenaar achter de boodschappenkar

Voor menig gemeenteambtenaar is het een angstbeeld om te wonen in de gemeente waar men werkt. Bij ons in de kantine hebben we het er regelmatig over. Het tegenkomen van collega’s in de AH op zaterdagmorgen is het negatieve toppunt bij menige collega. Bij mij is het juist andersom. Ik vind het prachtig om in mijn middle class eind jaren ’70 nieuwbouwwijk in het midden van het land te wonen, dezelfde plaats waar ik ook werk. Ik kom al snel op ongeveer 15 collega’s, twee wethouders, en acht raadsleden, die regelmatig in ons winkelcentrum en ook de AH komen.

Van 24 jaar geleden kan ik me de eerste extase nog herinneren….. toen de vrouw van de voormalige -toen net nieuwe- gemeentesecretaris kip had gekocht bij de AH. Ik hoorde het van mijn vrouw. “Kip?” zei ik, “gewone kip?”. Ik suggereerde dat het mogelijk bressekip dan wel parelhoen was geweest. “Neen, kip, gewone kip!” zei mijn vrouw. Hoewel ik er zelf niet eens bij was staat het beeld nog steeds op mijn netvlies. “Drie kippen voor vijf gulden”. “En ze zijn zo van stand en hebben genoeg geld en wanneer ik zo veel verdiende, dan zou ik toch nooit…en al zeker niet bij AH.” Er zijn bij ons nota bene ook drie poeliers? dacht ik.

Zelf maakte ik onlangs mee dat een op zich allervriendelijkst raadslid in de kassarij bij AH in mijn oor siste “zeg Scheffer, ik weet niet of ik wel zo blij moet zijn met de antwoorden die jij onze wethouder in het oor hebt gefluisterd, je hoort er nog van.”

Ik kijk altijd in de kar van een collega. Wat zit erin en klopt dat met het beeld dat ik van hem of haar heb. Het is natuurlijk uiterst vermakelijk wanneer je een grote gelduitgever, een gekende budgetoverschrijder in de weer ziet met alleen euroshopper spul. Of de zuinigerd met enkele bakken sushi van 12 euro.

Voor mij was een toppunt toen ik een secretaresse tegenkwam. Zij, de oerdegelijke Hollandse huisvrouw die altijd kokkerelt en hoog opgeeft van haar culinaire kunsten. En dan zie ik haar met een kant en klaarmaaltijd en niet eens een dure. “Het is niet wat je denkt” zegt ze met rode wangen. Toevallig die keer was ik trots met mijn kar met een verse rode kool en vijf kilo aardappels. “En die kool ga ik zelf snijden en met echte appels en nootmuskaat in de pan, puh!”

Soms denk ik er wel eens aan om op zaterdag met mijn auto naar Lunetten, Zoeterwoude, Nijmegen, Wageningen of Voorschoten te rijden en dan terloops de volstrekt argeloze en onvoorbereide collega’s van het soort ‘blij dat ik niet in Z. woon’ te spotten en te observeren met hun volle kar.

“Scheffer JIJ hier, hoe dat zo?”. En ik dan “Ow, dat is toevallig hoor. Ik was immers in de buurt en was hier even om een tweedehands auto te bekijken die ik op Marktplaats zag, maar het was niets. En toen ik opeens deze AH, toevallig dat ik jou tegen kom hier.”

Ik ga zo eens op Marktplaats te kijken of in een van die plaatsen nog een leuk tweedehandsje te koop staat.

Post a Comment