Positief kritisch over ambtenaren

Afdruipen – Over angst voor de overkant

juni 11th, 2009 Posted in Gastblog

 Rene SchefferVandaag de derde gastblog van Rene Scheffer, VK-blogger en mede I ambtenaar.

De laatste jaren zit ik op kantoor in een luxe positie, ook ruimtelijk. Ik zit in een kamer pal aan een hoofdgang in ons gebouw. Die gang is een verbinding tussen het gemeentebestuur en het ambtelijk apparaat, vlakbij de toiletten en ook het fruitmeisje van maandag en woensdag komt voorbij. 

Last but not least is er de nabije aanwezigheid van de afdeling communicatie. Een verzameling van ongeveer acht over het algemeen prettig uitziende en -zijnde dames. Ik ben een “beetje van hen” en mag soms met ze mee op het terras. Ik wip dan ook regelmatig even hun kamers binnen om een snoepje uit de pot te pikken. Doorgaans verzandt dat in een kort (30 seconden tot 2 minuten) geanimeerd gesprek over vakantie, leggings, pukkeltjes, roddels, snorren, persberichten, thee, vetbubbels, bad hair days, gemankeerde zelfbeelden en wat dies meer zij. 

Soms zijn ze druk. In dat geval druip ik af. Dat afdruipen voelt niet zwaar, geschiedt soms wel drie keer per dag en is minder erg waneer je veinst dat je onderweg bent en alleen een snoepje uit de pot pakt met een dossier onder de arm. Tijdens het afdruipen denken “degenen die laten afdruipen”, “ach hij is zelf ook druk”.

Over drie weken is het anders. De dames gaan vanwege een reorganisatie naar de overkant, de derde verdieping ook nog. Om bij hen te geraken moet ik dan eerst de gang door en dan via de hal de Slotlaan oversteken, een actie die kan worden gadegeslagen door het gemeentebestuur en de secretaresses en nog enkele tientallen ambtenaren. Dan daar de lift in en over een gang. En dat allemaal voor enkele bon mots, een grap, een vriendelijk blik. 

Ik ben bang dat de drempel te hoog is. Ik voel het afdruipgevoel al. Echt afdruipen zonder smoes of vangnet. Het besmuikte gesmoes van de dames “Och, komt ie nu helemaal voor ons, waren we maar wat aardiger geweest, gaat hij nu met de staart tussen de benen terug?”, “een afgang dat is het, pathetisch bijna, de stumperd.”

De buikpijn voel ik al opkomen, de zieligheid die niet past bij mijn gevoelde zelfbeeld en positie.

Waarom moest die reorganistie eigenlijk ook alweer?

  1. 4 Responses to “Afdruipen – Over angst voor de overkant”

  2. By Sander on jun 11, 2009

    Hahaha mooi stuk!

  3. By Communicatie meisje on jun 12, 2009

    Scheff, ik zou toch maar gewoon langskomen!! En dan niet de lift nemen, maar de trap. Dan heb je dat handje vol snoepjes dat je bij ons kan halen er meteen weer afgelopen! En we gaan daarnaast gewoon wat vaker samen lunchen!

  4. By Rene Scheffer on jun 12, 2009

    Nou vooruit, ik zal het af en toe proberen. Ennu even denken, jij bent de jongste van het stel!

    Mijn vrouw vroeg net, “Wie heeft dit verzonnen, die reorganisatie, de verhuizing van comunicatie en waarom?”. Het komt zelden voor dat ik met een mond vol tanden zit. . . .

  5. By nieuw communicatiemeisje on jun 16, 2009

    Ach buurman, en dan ook op verzoek naar mij gemaild, ik voel me er al echt bijhoren..! Je weet wel, dat typje waar je altijd zo van schrikt, achter de deur in de grijze kamer…
    Fijne vakantie!

Post a Comment