Positief kritisch over ambtenaren

Crisis, een gat in de markt!

mei 29th, 2012 Posted in Opinie, René Kerkwijk

Alle gemeenten zijn fors aan het bezuinigen. Sommigen doen dat met de kaasschaaf in de hand. Anderen kiezen voor een inhoudelijke richting. Maar beroering is er overal. Ik merk dat in Eindhoven ook.

Daarnaast komen steeds meer gemeentebesturen erachter dat de eigen systeemwereld niet meer past bij de vraag vanuit de samenleving: we zijn te traag, sluiten met onze oplossingen onvoldoende aan bij dat wat er in de samenleving al is. Van dominante speler zoekt de gemeente naar een rol als één van de spelers. Dan moet je samen met anderen op zoek naar oplossingen die je vanaf het begin betrekt bij het denken over een onderwerp. En daar zijn wij gemeenten nog niet zo heel erg goed in. Bovendien wordt de maakbare samenleving niet in een stadhuis gemaakt door politici en ambtenaren maar vooral door de inwoners zelf.

Onlangs mocht ik vanuit het wijkgerichte werken met 8 collega’s in het “ruimtelijk domein” 10 werkdagen de hei op om over de inrichting van het ruimtelijk domein een oplossing te vinden voor de vragen die op de gemeente afkomen. Het blijft bijzonder om bij zo’n discussie aan te haken, juist als het wijkgericht werken haar vleugels meer en meer richting het sociale domein en veiligheid uitspreidt. Toch is het die integraliteit van alle domeinen waar wijkwerkers al netwerkend en verbindend opereren. Nu kun je met 9 mensen van verschillende achtergronden komen tot allerlei vage compromissen die weer geen echte richting geven. Gelukkig hebben we dat weten te vermijden. Adviezen koersen richting “best persons”, de opdracht vanuit het gebied laten komen, doorzettingsmacht bij gebiedsmanagers enzovoorts.

Het zijn termen waar ambtenaren met een hang naar vernieuwing vast veel in herkennen. Maar het komt ons niet aanwaaien. Nu wachten tot de organisatie zich vanzelf jouw kant op beweegt omdat er “iets moet gebeuren” is een houding die we ons niet kunnen veroorloven. Ik heb gemerkt dat wij nog onvoldoende weten van de dilemma’s waar veel collega’s mee worstelen. In zo’n grote organisatie ken je elkaar en elkaars werk eigenlijk niet genoeg. En dat is ook best een trieste constatering. Er is nog heel veel te verbinden, zeker tussen beleidsmensen en de uitvoering, en er zijn nog veel mensen mee te nemen op weg naar die moderne netwerkorganisatie die elke gemeente nu graag wil zijn

Nu moeten we netwerken ontsluiten voor onze eigen collega’s,  begrip tonen voor hun dilemma’s en “de uitvoering” verbinden met een vaak hoogwaardige inhoud van beleid. De uitvoering leert dat het kwalitatief nog beter en soms slimmer kan. Beleidsmensen leren dat een 7 soms ook voldoende is om je doelen te bereiken en dat die 9 of 10 niet altijd hoeft of kan.

Ga het gesprek aan, neem elkaar mee en blijf samen optrekken. Maar laat het niet te langzaam gaan. Wacht niet tot de organisatie op nieuwe ideeën is ingericht. Dat duurt te lang en “onderin de la komt dan in zicht”. Begin nu! Niet via één pilot maar op meerdere plekken: geen sneeuwbal maar een sneeuwstorm. Maak je proces onomkeerbaar. Boek resultaten en schreeuw je successen van de daken. Papier is geduldig en met iets opschrijven heb je nog helemaal niets in handen. Maar dat de juiste discussies nu worden gevoerd is wel helder. Dat is winst. Het is wel belangrijk dat het momentum juist nu wordt gepakt. Over een jaar zijn we aan de crisis gewend en komen er nieuwe verkiezingen in zicht. Dan gaat niemand meer bewegen. Werk aan de winkel dus om de goede stappen voorwaarts te zetten.

Loesje laat het al van hun poster afspatten: Crisis, een gat in de markt!

Post a Comment