Positief kritisch over ambtenaren

Zoenen? – “Ja maar we flexen vaak samen”

januari 4th, 2013 Posted in Gastblog, Rene Scheffer

6Al ruim 30 jaar lang is alles hetzelfde met de gebruikelijke Nieuwjaarsontbijten bij ons op kantoor. Natuurlijk wisselt de ambiance. Hadden we eerst rijke ontbijtbuffetten in het tegenovergelegen hotel, nog een keer een ontbijtpakket in een zakje in de hal van het oude raadhuis en nu een gezellige bijeenkomst in de Publiekshal met broodjes, verzorgd door collega’s van het zwembad.

Sinds ruim een half jaar zijn we aan het flexwerken geslagen. Deels door noodzaak omdat het kantoor dat aan het oude raadhuis is aangebouwd, vernieuwd wordt, maar er zit een cultuurelement in. Dingen worden dan anders. Vooral aan het einde van de dag. Ik wil altijd even zwaaien, even afscheid nemen. De kamergenoten uiteraard en dan die in de gang naar de uitgang zitten. Een korte groet, niet meer dan dat. Maar nu loop ik soms wat wezenloos door de gang met wisselende “minder bekenden” naar buiten. Voor een zwaai op dinsdagmiddag 17.15 uur ga je niet naar de derde verdieping, waar vaak wel wat bekenden zitten. Hoe het met mijn verjaardag moet? Ik haal altijd veel saucijzenbroodjes voor degenen die ik al langer ken en voor de mensen die ruimtelijk in mijn nabijheid zitten. Die eten we op, op “mijn” kamer. Maar die heb ik niet meer. Ik moet daar nog iets op verzinnen.

En dan het Nieuwjaarsontbijt, dat we gisteren hadden. Er zijn zoals altijd de gebruikelijke zoenstrubbelingen. De jonge intelligente en kordate hoge hakkenkoningin van communicatie bijvoorbeeld. Ze stak met een vriendelijk gezicht haar hand naar me uit (gestrekt). “Uh, niet zoenen dus” mompelde ik. Ze lachte vriendelijk. Ik herpakte me. “Ach, je bent ook nog zo jong, eigenlijk te jong, volgend jaar dan maar, ben je weer iets ouder, OK?”  Ze stemde er lachend in toe.

Ondertussen kom ik aan het einde van de publiekshal en daar staan vier vrouwen. De eerste ken ik goed en ik zoen haar, de tweede en derde niet. Op zich is dat al moeilijk genoeg, zoenen en niet zoenen binnen in een groepje. Toen de vierde. Ze kijkt me al uitdagend aan, deze assertieve en 8 jaar jongere dame van informatisering. Ze ziet mijn twijfel. Ik bedenk me dat ik haar in al die jaren nog niet heb gezoend had, misschien 1 of 2 keer naar dat ben ik dan vergeten. Onze kinderen zijn ongeveer in dezelfde tijd geboren, maar is dat een reden?

De drie anderen kijken verwachtingsvol toe. De informatiseringsdame staart me nog steeds aan. Vooruit dan maar dacht ik en ze krijgt drie zoenen. “Je durfde niet hè”,  zegt ze en de anderen glimlachen wat. “Nee, dat is het niet” zei ik.

Ik formuleer na 5 seconden nadenken uiteindelijk de volgende uitleg “Het is anders. Kijk ik heb van die lijstjes. Ongeveer 15 tot 20 vrouwen ken ik zo goed dat ik ze zoen en zij mij. Maar met jou, je bent echt een twijfelgeval, net niet op mijn lijstje maar er wel dicht tegen aan”. Iedereen kijkt me wat schaapachtig aan. “Weet je wat nu de doorslag gaf?” zeg ik daarna. “We zitten tegenwoordig regelmatig op dezelfde flexkamer, dat is het!”.

Tevreden begaf ik me na deze escape naar het volgende groepje.

Post a Comment